Hvat hjálpir einum menniskja at vakna ein morgun hesumegin hetta áratúsundið (2013)

Tvær ferðir undir eikitrøunum í Washington Square Park
misti eg vitið av einsemi millum milliónir av gulum bløðum.
Aftan á samanbrotið og hugin til at renna oman á 9th Street
at keypa ein hvítan puddilhund
savnaði eg toftina av mær sjálvum saman.
Roykti eina bláa Gauloises
og keypti ein bakka av jarðberjum,
slitin tók eg L-linjuna til Brooklyn
gjøgnum milliónir av ókendum býarpørtum.
Enn sita gulu bløðini føst undir skónum
sum nýskitnir hundalortar.

Eg særdi fotografin við gamla
hálvtrýssara Rolleiflexmyndatólinum

á Avenue A,

tá eg bað hann fara av helviti til,
sum ein hustlara í East Village.
Í betonghimmalinum
syngja nógv kór av djevlum

vakrar sangir um

menniskjað.

Ert tú føroyingur?

Tú ert ein veruligur føroyingur!

Tú ert ein veruligur føroyingur, ið býr í New York?

Ert tú ein veruligur føroyingur!

Føroyingur?

New York?

Føroyingur!

Hvat so um tú ert skít á gomlum fotomyndum,
um ein skuggi hevur gingið aftan á tær
sum ein smæðin risi,
so er myrkrið í miðjuni
av tíni sál títt egna,
um so sjálvt himmalin
er partur av tyngdarlógini,
so flyta vit okkum
við innari myndatólum
millum tey deyðu
og heilsa gáloysin
grannakonuni, sum doyði í 1989.
Eingin kann ganga aftureftir.
Í morgun var hasin stóri ljósablái
summarfuglurin ein ormvera.

Áir, ið renna millum heimspartar,
eru líkasum streymur,
sum flóð ella fjøra,
ið ikki hugsa um,
hvørja strond tey hava broytt í nátt.
Soleiðis er 
við kensluni,
sum einaferð var,
ið nú er horvin
sum fuglarnir
sum verpa smá grøn egg.
Hon er burtur hvønn morgun
tá vit drekka Neskaffi og síggja,
at reyða vetrarrósan
í urtapottinum í vindeyganum
er farin at spretta.

Lívfrøðiliga samansetingin í einum dropa av sjógvi minnir um blóðið í mínum æðrum (2013)

Mín kalda hond nertur við regnváta
garðin, her luktar av mold,
eg hoyri fuglaveingir.

Eg hugsi um insektini
blámaðkar
virus,
at orðið myrkur
hevur myrk ljóð.

Eg eri virus,
eg eri illgresi,
eg eri tað hýggiskotna.

Eg eri ein,
ið veit,
at um einki annað,
skulu hesi
eta meg
at enda,
sum blaðlúsin
og dreparasnigilin,
ið etur plantuna.

Eg síggi fótaspor frá einari kettu
og finni ein særdan bringureyða í kavanum,
hann hyggur upp á meg við sínum knappanálseygum,
meðan hann bløðir,
eg taki hann upp í hondina
og royni at verma hann,
hann veit
og eg veit,
at hetta var tað.

Hendan morgunin doyði pápi mín.
Ein byrjandi dagur hómast,
um nakrar tímar er ljóst.
Fjallatromin er klødd í kava.
Í gjár skeyt eg eina haru haruppi,
men hon helt á at renna
so eg skeyt hana aftur.
Tá eg fann hana var helvtin
av høvdinum skotið av.

Nú heilsar brimið degnum,
ið kemur sníkjandi.
Myrkrið, ið var, sleppir spakuliga
kvørkratakinum á okkum.

Tað hevur regnað uttan slit í dagavís,
bøurin, havið og himmalin renna saman,
vit eru ein flótandi umskiftandi støða,
nú spíra gulir soppar á doyggjandi eikitrøum,
meðan sólin fer niður
og børkurin er fallin av trøunum.
Eg eri áhugaður í tí ikki-menniskjaliga,
í insektum, í virusum,
í bruna
í øllum
sum lekur
og dryppar millum
okkara porøsu porur.

Eg eti eina blommu
saftin frá henni sproytar inn í munnin.

Ovid sigur í Metamorfosunum:
at einki lívrunnið er varandi,
at heimsins endurnýggjari er náttúran,
at einki í heiminum skal ganga undir,
at alt skal broytast.

Kim Simonsen (1970, Faroe Islands) is a Faroese writer and researcher from the island of Eysturoy. He completed his PhD in Nordic Literature at the University of Roskilde and has authored seven books as well as numerous essays and academic articles. He is the founder and managing editor of Forlagið Eksil, a Faroese press that has published over 20 titles. In 2014, Simonsen won the M.A. Jacobsen Literature Award for his poetry collection Hvat hjálpir einum menniskja at vakna ein morgun hesumegin hetta áratúsundið (What good does it do for a person to wake up one morning this side of the new millennium, forthcoming from Deep Vellum in 2024). His latest poetry collection, Lívfrøðiliga samansetingin í einum dropa av sjógvi minnir um blóðið í mínum æðrum (The biological composition of a drop of seawater is reminiscent of the blood in my veins), was published by Verksmiðjan in 2023.

Trafika Europe